Het eerste boek stelde de diagnose. De wiskunde klopte, de historische analogieën waren ondubbelzinnig, het traject was onvermijdelijk. De meeste lezers die de analyse serieus namen, accepteerden die conclusie.

Maar Aan het Kookpunt riep een vraag op die het niet beantwoordde: wat doen mensen eigenlijk als het systeem faalt? Niet wat ze zouden moeten doen. Niet wat beleidsmakers voorschrijven. Wat ze daadwerkelijk doen — keer op keer, door de hele geschiedenis.

Over de Kook volgt de cascade: Canada als kanarie, het Verenigd Koninkrijk als drukventiel, Frankrijk als structurele omkering, Italië als lont in het kruidvat. Acht landen, één patroon — elk met zijn eigen pathologie, elk op zijn eigen moment. En daarachter: de mondiale context die de druk verhoogt. De VS als magneet voor talent en kapitaal. China als deflatoire schaduw. India en Afrika als demografische tegenstromen.

Het antwoord op die vraag blijkt bemoedigender dan de vraag suggereert. Na Weimar kwam de Wirtschaftswunder. Na de Argentijnse crash herbouwde een generatie ondernemers van nul. De wederopbouw begint altijd hetzelfde: niet bij een instelling, niet bij een plan — bij een persoon die de kloof ziet tussen wat er is en wat er moet zijn, en besluit die kloof te dichten.

Dit is geen boek over de ineenstorting. Die analyse staat in deel I. Dit boek gaat over wat daarna

komt — en